Love is so complicated *
นานแค่ไหนแล้ววะ ที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้????
ตอนนี้รู้สึกเหมือนว่า ตัวเองกลับมาเปนเด็กอีกครั้ง
เปนเด็กโง่ที่คิดอะไรไม่ออก ใครบอกอะไรไม่ฟัง
ดื้อรั้นที่จะเชื่อความคิดของตัวเอง แล้วยังไง?
แล้วพอมันผิด พอมันไม่ใช่ ใครเสียใจ ก้อเด็กโง่คนนั้นไง
หลายคนบอกเด็กคนนั้นว่า อย่าไปวิ่งตรงนั้นนะ
มันอันตราย มีรถเยอะแยะมากมาย เส้นทางก้อเปนหลุมเปนบ่อ
โอกาสที่จะพลาดหกล้มเจ็บตัว มันมีสูงเหลือเกิน
แต่เด็กคนนั้น ก้อยังเลือกที่จะเดิน เลือกที่จะไปวิ่งตรงนั้น
เพราะเห็นแก่ความสนุก ความสุข ในระยะเวลาอันสั้น
แล้วพอพลาดพลั้งมา หกล้มเจ็บตัว ร่างกายเปนแผล
มันต้องใช้ระยะเวลาที่ยาวนาน กว่าที่แผลจะสมานแล้วปิดเหมือนเดิม
คิดว่าคุ้มมั้ย?????
คนเราพอปันหาเข้ามาถึงตัว มักจะทำตัวเปนเด็กอยู่เสมอ
บางครั้งพอปันหานี้มันเปนปันหาของคนอื่น เราจะมองออกในทันที
สามารถที่จะเข้าใจได้ง่ายๆ ว่าอะไรเปนอะไร ควรจะทำอะไร
แต่พอเรื่องนั้น ย้อนกลับเข้ามาเปนปันหาของตัวเราเอง
ทำไมมันถึงคิดอะไรไม่ออก เข้าใจอะไรก้อแสนจะยาก
บางทีเข้าใจ แต่พยายามทำตัวให้ไม่เข้าใจ เพื่ออะไร?
รู้ว่าอะไรควรทำ แต่ไม่ทำ เพราะอะไร?
การเข้าใจตัวเอง ดูเหมือนเปนเรื่องยาก ยากมากกว่าการเข้าใจคนอื่นซะอีก
ตัวเองต้องการอะไรกันแน่ ในใจลึกๆ ที่คิดอยู่
แต่จิงแล้ว มันไม่ใช่เรื่องยากเลยจิงๆ ที่จะทำความเข้าใจกับมัน
ก้อแค่ยอมรับ กับสิ่งที่ต้องการ ถึงมันจะไม่ดี
แต่เราก้อควรจะทำ สิ่งที่เราอยากทำไม่ใช่เหรอ
ไม่ใช่แค่ทำ ในสิ่งที่ควรจะทำ .. . แต่ทำ ในสิ่งที่ต้องการ *
ถ้าแค่เข้าใจตัวเองยังทำไม่ได้ แล้วจะให้ใครมาเข้าใจ.. .
post script *
* ถ้าเลือกได้จิงๆ ใครวะที่จะเลือกให้ตัวเองเสียใจ
* ที่เลือกได้ ก้อมีแค่จะทำยังไงให้เสียใจแป๊บเดียว
* เฮ่ออ . .. คิดถึงเพื่อนๆ จังแห๊ะ ^^
* รักแม่ รักครอบครัว
* รักบาร์บี้โซไซตี้สัดๆ ไม่มีพวกมึงคงอยู่ไม่ได้
* จะมีใครมั้ยที่เข้าใจกูเหมือนพวกมึง?
* คงหาไม่ได้ว่ะ พวกมึงอย่าทิ้งกูนะ
* โตซักทีนะ ศิวาลัย คิดอะไรให้เปนซะบ้าง
* ไปล๊ะ
* buddha bless u all
* ;p
เหนื่อย. ..